هوش کودکمان را تیز کنیم
آیا هوش تنها بوسیله ژنتیك تعیین میشود؟ با مطالعه این مقاله ضمن آشنایی با عوامل مؤثر بر هوش میآموزید که چگونه هوش فرزندتان را تیز کنید!
مسوولیتهای مادری یا پدری تمامی ندارند. وقتی بچهدار شوید، ناخودآگاه وظایف زیادی پیدا خواهید كرد. شما باید علاوه بر غذا دادن، شستن لباسها، رسیدگی مرتب، تحمل گریه و بیقراریهای كودك در 24 ساعت و خواندن هزار باره داستانهایی كه فرزندتان دوست دارد، بهفكر درآوردن پول و درآمد كافی برای زندگی، تهیه غذا، لباسهای قشنگ و سایر هزینههای لازم و غیرلازم كه كودكتان را خوشحال میكند، باشید.
هدف شما از انجام تمام این سرمایهگذاریها امید رسیدن به یك سود بزرگ است و آن چیزی نیست جز یك بچه دوست داشتنی، صالح و سالم كه شما را دوست داشته و قدردان محبتهایتان باشد. البته بهتر میشود اگر فرزند دوست داشتنی، پرمحبت و سالم شما، یك فرد باهوش و یا حتی نابغه نیز باشد. هر چند در گذشته تصور میشد هوش عاملی است كه تنها بهوسیله ژنتیك تعیین میشود، ولی امروزه دانشمندان عقیده دارند محیطی كه فرزند شما در آن رشد میكند و نیز فردی كه كودك را بزرگ میكند نقش بسیار مهمی در تعیین میزان هوش كودك دارند. در واقع والدین میتوانند كمك بسیار زیادی به باهوشتر شدن فرزندشان كنند.
برای دانلود کلیک کنید
برچسب ها: تیز, هوش, کنیم, کودکانمان
در ادامه 
برای خواندن مقالات زیر 
وقتی کودک آب نباتی را «میدزدد» و در جیبش میگذارد، بهترین کار این است که احساساتی نشویم و با او کاملاً منطقی برخورد کنیم: «این آب نباتی که در جیب چپ تو هست، باید بماند در این مغازه.» اگر کودک داشتن آبنبات را انکار میکند، ما اشارهای میکنیم و دوباره همان حرف را میزنیم: «آبنباتی که در این جیب تو هست، مال این مغازه است، آن را بگذار سرجایش.» اگر او قبول نکرد، آبنبات را از جیبش در میآوریم و در ضمن به او میگوییم: «این آبنبات متعلّق به این مغازه است، باید اینجا بماند.»
سوال اشتباه و گفتار صحیح- وقتی مطمئن هستید که کودکتان از لای کتاب شما پول دزدیده است، بهترین کار این است که از او سوال نکنید. و درباره این کار به او چنین بگویید:«تو یک اسکناس از لای کتاب من برداشتی. پسش بده.» وقتی پول پس گرفته میشود، با لحنی محکم به او بگویید: «هر وقت که پول لازم داری از من بخواه، و آن وقت دربارهاش صحبت خواهیم کرد.» اگر کودک منکر عملش شد با او جر و بحث نمیکنیم یا مصرانه از او نمیخواهیم که اعتراف کند؛ به او میگوییم: «تو آن پول را برداشتی، پسش بده.» اگر کودک قبلاً پول را خرج کرده باشد، بحث ما بایستی روی راههای بازپرداخت و کارهای سخت و طاقت فرسایی که او باید در عوض اینکارش انجام دهد، تمرکز یابد و یا از مقدار پولی که به عنوان پول توجیبی به او میدهند، کاسته شود.از «دزد» و «دروغگو» نامیدن کودک پرهیز کنیم و یا برای او پیشگویی نکنیم که آخر و عاقبت بدی در انتظارش هست. مفید نیست که از کودک بپرسیم: «چرا این کار را کردی؟» او شاید خودش نداند که محرک و انگیزه ی اصلی این کارش چه بوده، و پافشاری ما در اینکه بگوید «چرا» فقط سبب خواهد شد که کودک دروغی دیگر بگوید.
خاطر نشان کردن اینکه از کودک انتظار دارید نیاز پولیاش را با شما در میان بگذارد، مفیدتر خواهد بود:
«از اینکه به من نگفتی پول لازم دارم ناامید شدم.»
«وقتی پول لازم داری، بیا و به من بگو. دربارهاش صحبت خواهیم کرد.»
اگر کودکتان شیرینیهایی را که از خوردنش ممنوع شده بود خورده است، و حالا روی صورتش سبیلی از شکر دارد، این قبیل سوالات را از او نپرسید:
«چه کسی شیرینیها را از این ظرف برداشت؟»
«تو تصادفاً ندیدی که کی آنها را برداشت؟ تو یکی از آنها را نخوردی؟ مطمئنی؟»
این قبیل سوالات معمولاً کودک را وادار به دروغ گفتن میکند، و وضع را دشوارتر و والدین را ناراحت میسازد. یعنی علاوه براینکه به خاطر خوردن شیرینیها ناراحت هستیم به خاطر دروغگویی هم ناراحت میشویم، که این آخری به دست خود ما بوجود میآید. اصل این است که وقتی جواب را میدانیم، سوال نکنیم. بهتر است صاف و ساده چنین بگوییم: «پسرم، تو شیرینیها را خوردی. من به تو گفتم که آنها را نخور. من به خاطر این کار تو هم عصبانیام و هم ناامید.»
گفتار آخر مجازات کافی و مطلوب را پیریزی میکند. این گفتار کودک را ناراحت و رنجور باقی میگذارد و در کودک این احساس مسئولیت را ایجاد میکند که برای جبران بدرفتاری خود کاری انجام دهد.
در مقاله ی بعد به آموزش” ادب در کودکان” می پردازیم.
ادامه دارد…
منبع: برگرفته ازکتاب :راه حل های جدید برای مسائل قدیمی
نویسنده:دکترهایم جی. گینات – ترجمه:سیاوش سرتیپی
كودكان موجودات در حال رشدی هستند و براساس این كه در سالهای اولیه زندگی چگونه تربیت شوند و آموزش ببینند، سبك خاص رفتاری پیدا می كنند. این سبك رفتاری الگویی تقریباً ثابت و دائمی برای آنها به وجود میآورد، و تعیین كنندهِ نحوه ارتباطات و برخوردهای آنان نیز می باشد. هر خانواده در ارتباط با فرزندان شیوه خاص خود را دارد؛ و این نحوه برخورد، در تلاقی با ساختار ژنتیكی هر فرد، باعث می شود كه شخصیتهایی بسیار متفاوت و متمایز شكل بگیرند.
چنانچه كودك كار اشتباهی مرتكب شود یا این كه بخواهد تعیین كننده باشد و به والدین خود دستور دهد یا این كه با داد و فریاد و عصبانیت حرف خود را به كرسی بنشاند، در این خانواده هیچ گونه روش مناسبی برای جلوگیری از این رفتارها و جهت دهی به آنها وجود ندارد. این نوع خانوادهها از لحاظ روان شناسی به خانوادههای محبت كنندهِ افراطیِ آزاد گذارنده معروف اند؛ خانوادههایی كه بی نهایت توجه، محبت و محافظت در مورد فرزندان خود دارند و در عین حال آنها را برای انجام هرگونه عملی آزاد می گذارند.
رشد اجتماعی كودكان یكی از حیطه های رشدی است كه دقیقاً به ما نشان می دهد آیا فرزند مطابق با سن تقویمی یا شناسنامه ای خود رفتار می كند یا خیر؟ و اگر مطابق با سن شناسنامه ای رفتار نمی كند چه دلایلی برای این مسئله وجود دارد و رفتارهای او چگونه شكل گرفته است؟ یكی از سبكهای غلط رفتاری كودكان، ناتوانی در ایجاد و برقراری رابطه سالم با همسالان است؛ یعنی كودكانی وجود دارند كه راههای برقراری ارتباط سالم را نمی دانند. این گروه از كودكان بعضاً تحت عنوان «كودكان لوس» نامگذاری میشوند. آن چه در این نوشتار مورد بحث قرار می گیرد عوامل مؤثر در شكل گیری این گونه رفتارهاست.
